home

het Manifest

actueel

CV van de Vlag

verhalen

de werkgroep

koop de Vlag

Unda Foundation

ANBI

english

vormvlag2b1a1

de vlag is te koop

Blaak

Amsterdam, 6 april 2016

Ja? Nee? Compassie!

Eind maart ga ik naar de eerste werkgroep-bijeenkomst van de Vlag van Compassie. Het clubje gegadigden bestaat uit een studente beta-gamma, een kunstenares, een managementadviseur, een politicologe en de zelfbenoemde schrijfster die ik ben. Verschillend zijn we, maar de gemeenschapszin neemt al bezit van ons vlak nadat het voorstelrondje voorbij is. De katalysator van dit groepsgevoel: het naderende Oekra‘ne-referendum.

‘Bent u voor of tegen de wet tot goedkeuring van de Associatieovereenkomst tussen de Europese Unie en Oekraine?’ We voelen ons misleid door de vele verborgen agenda’s achter deze schijnbaar rechtlijnige vraag. En we voelen compassie met de Oekra‘ners, een hele bevolking. Ze spelen amper een rol in de discussie, maar voor hen wegen de mogelijke consequenties van het debat het zwaarst.

Dus schuiven we individuele werkgroep-topics op de lange baan. Movement of the flag in space, schreef een groepsgenoot op een post-it velletje dat met een boel andere post-it velletjes een mindmap representeert. Aan de andere kant van de post-it-compositie plakte ik er aarzelend aan vast: compassion for non-human beings/entities?. We zijn dankbaar voor de tijdsdruk, die ons tot een meer concreet plan dwingt.

In een notendop omvat dat plan 1000 ieniemienie-stickertjes met een afbeelding van de Vlag. Straks, in het stemhokje, kunnen ze ingezet worden als stem-wapen tegen een ‘ja’ of ‘nee’. Want we zijn voor meer directe betrokkenheid van burgers in een democratie, maar komt Nederland daar echt toe met de vraag die Roos en Baudet stellen? In het debat wordt de inhoud van het associatieverdrag overschaduwd door ‘de Europa-Rusland-politiek’, ‘het algemene ongenoegen over snelle uitbreiding van de EU’, en nog veel meer thema’s die de eigenlijke hoofdzaak van het referendum zijn.

Aukje van Roessel verwoordt in De Groene Amsterdammer treffend hoe de vraag van het referendum ‘niet de hamvraag’ is: “Mocht u gaan stemmen, dan geeft u daarmee misschien wel antwoord op de in uw hoofd spelende vraag of u vindt dat Nederland met een nee Rusland in de kaart speelt. Maar er kunnen ook nog vele andere vragen meespelen. Het referendum gaat dan ook niet over datgene waarover het gaat.” Als kiezer sta je dus pat, wat je ook kiest, ook niet kiezen is suboptimaal, (tenzij je echt geen moer om de democratie geeft).

Ik verschijn op 6 april in alle vroegte bij Stadsdeelkantoor Centrum. Je kunt een speld horen vallen in het Witte Huis van Amsterdam. De stembus is onaangeraakt en mijn groepsgenootjes zijn foetsie. We blijken allemaal voor een andere ingang van de gemeentedoolhof te staan. Zodra onze actiegroep (ik twijfel lang over dit woord) compleet is, starten we de werkelijke zoektocht, naar het handje echte kiezers tussen de soms-kiezende ambtenaren, en naar de juiste toon om met die kiezers in gesprek te gaan. Het loont om bescheiden met de voorbijgangers te flirten. De Vlaggen, dansend in de driftige april-wind, doen zelf the job al wel.

Vooral kiezers met keuzestress zijn benieuwd naar de betekenis van de Vlag en komen die zelf enthousiast bij ons lospeuteren. Hoewel hun stemkaarten meestal al in de prullenbak liggen, zien ze groot heil in de vlag-stemoptie die wij ze aanreiken. De Vlag vormt dus niet alleen een herkenningspunt, maar maakt ook zichtbaar wat anders versluierd was gebleven: het verlangen van burgers om wel deel te nemen aan de democratie, maar niet middels het geven van een antwoord op een vraag die voor iedereen over iets anders gaat.

Hoe bescheiden we ons ook opstellen, de Vlaggen wapperen soms anders. Een campagnevoerder in een D66-windjack dendert op ons af, hij roept boos dat we het stemproces niet mogen beinvloeden. Een gezette kerel reageert op de vlag als een stier op een lap rood. ‘Die vlag is een machtssymbool’, brult hij woedend, ‘ik zal doorgeven dat jullie hier illegaal staan!’. De agressie is besmettelijk, even waan ik me een boze activist die haar betrokkenheid met de wereld alleen in negatieve uitingen toont. Rebel rebel, denk ik. Maar wij zijn toch helemaal geen rebellen?
 

Wat ik zo boeiend vind aan de Vlag van Compassie, is de disharmonie die de kerngedachte van het concept vormt. Een vlag omvat, verbindt en versmelt enerzijds, maar tegelijkertijd verdeelt het de wereld ook in naties en hokjes waarover we altijd zullen ruziőn. Die contradictie van het vlaggensymbool ondervind ik vandaag aan den lijve. Door compassie te tonen. Door te strijden voor compassie.

Niet gek, dat we verwarring zaaien en dat sommigen ons irritante oproerkraaien vinden. Ook Parool-blogger Pim Brasser wil tijdens een interview met de werkgroep de tegenstrijdigheid niet doorzien. “De dames delen als sinds 8 uur hun manifest uit”, schrijft hij, “dat pleit voor emancipatie en verandering, maar wel een beetje vaag blijft verder”. Hij lijkt te vergeten dat wij hier met een kunstwerk staan dat complexiteit wil duiden en dat niet te vatten valt – dat zelfs een kritiek is – op de versimpelende ja/nee-taal van het referendum.

Als de zon doorbreekt verplaatsen we naar het Waterlooplein. Hier lacht een ratjetoe-verkoper ons breed tegemoet. Hij vraagt of hij de Vlag van Compassie tussen zijn vlaggenverzameling mag steken. Daar prijkt hij, goudgolvend, tussen Nederland en Jordanie. Op een snacktafel, naast het falafel-menu en roze boeketten, stalt de man onze manifesten uit en hij roept: ‘I love your ideas!’ En: ‘I love your flag!’.

Ja, de Vlag van Compassie is ook het symbool voor feest, voor overgave aan iets groters dan jij en ik. Voor echte verandering, die alleen vanuit liefde voor iets of iemand tot stand komt. Het is nog maar de vraag wat het effect zal zijn van een referendum met ontevredenheid als bedoeling

Iris Blaak

 

 

 

 

 

 


 
 

VLAG VAN COMPASSIE
∆

verhalen:

2017 © undafoundation

Linda Polman: De brede schouder van Port-au-Prince

Nickel van Duijvenboden: Ontroerende interventie tijdens...

Aimee Zito Lemo: De vlag, het wapen

Carin Kampman: Verhalen vol (com)passie

Maurijn Rouwet: Ik sta op de bres...

Bert Goubitz: De zilvermijn in Potosi

Emilie Aude Oursel: An introductory notice

Monica Neomagus: Compassieprijs 2012

Yolanda Rommel: Waarom Compassie?

Christian van der Kaap: Hoe documenteer je een wonder?

Marjolein en Paul: Trouwaarden

Garry Robson: The Flag of Compassion at DaDaFest 2012

Julienne Straatman: Fragment uit speech:

Marlene van der Reiden: Amsterdam Cares

Rob van Tulder: Als bedrijf een Vlag van Compassie uithangen?

5 studenten Rietveld Academie: Van Abbemuseum goes Compassion

Elly en Jan Hoogteijling: een Vlag van Compassie 2008 - 2014

Maaike Boumans: Education of the Heart

Lars Moratis: De essentie van compassie

Renee Hartog: Noch ja, noch nee, we stemmen compassie

Masha Popova: De Vlag van Compassie reist naar Rusland

Iris Blaak: Ja? Nee? Compassie!

Bertil de Klyn: Compassie en vlag

Vita Evangelista: Wij allen voor Ieder1

Aldo Kempen: Een cadeau voor mijn vader

Marjolein en Fabiola: 180 Amsterdammers